Blog Zespołu Poloramy

Rodząc się jako istota społeczna od samego początku uczymy się życia w grupie, ponieważ całe nasze życie i to, co będzie się działo wokół nas, jest związane ze społecznością. Brak kontaktów międzyludzkich wiąże się z tym, że trudniej nam funkcjonować w społeczeństwie. Nasza nauka życia w grupie zaczyna się w domu, później w przedszkolu, szkole i właściwie trwa przez całe dorosłe życie.

Teraz żyjemy trochę inaczej, niż kiedyś i nasze kontakty z innymi ludźmi też wyglądają inaczej. Dawniej żyło się w rodzinach wielopokoleniowych, w których dziecko miało kontakt od samego początku z większą ilością ludzi, a zwłaszcza dziećmi. Dzisiaj kontakty dziecka w domu ograniczają się przeważnie tylko do kontaktów z rodzicami.

Dlatego właśnie rodzice powinni stwarzać jak najwięcej możliwości, aby ich pociecha przebywała możliwie często w towarzystwie rówieśników i nie tylko, np. chodząc do przedszkola, na plac zabaw, zapraszając inne dzieci do domu.

Dziecku taki kontakt jest niezwykle potrzebny, ponieważ uczy się ono, jak żyć w grupie. To właśnie grupa nauczy go przystosowywania się i szukania kompromisów, dzielenia się z innymi, czekania na swoją kolej, przegrywania. W grupie również dziecko uczy się nawiązywania znajomości, przyjaźni i wtedy właśnie poznaje znaczenia słów: proszę, dziękuję, przepraszam.

Dla naszych pociech pierwsze przyjaźnie są niezwykle ważne, a my dorośli często potrafimy przez swoją ingerencję zepsuć tak ważne uczucie, uważając, że jest to znajomość nieodpowiednia. Dziecko jeszcze tego nie rozumie i dopiero uczy się różnych zachowań, a na te właściwe, to my musimy nakierować naszą pociechę. Będąc tylko pod kontrolą rodziców i z dala od rówieśników dziecko nie nauczy się podstawowych zależności i funkcjonowania w określonej zbiorowości.

Nie możemy dziecku sami wybierać przyjaciela, a niestety bardzo często się tak zdarza, np. ktoś z bliskich znajomych ma dziecko w tym samym wieku i my uważamy, że to najlepszy kandydat, a może się okazać, że nasza pociecha nie ma ochoty na zabawę z nim. Pamiętajmy, dziecka nie wolno do niczego zmuszać, ani namawiać na siłę, ono musi samo dojrzeć do pewnych decyzji. Czasami zdarza się to bardzo szybko, a czasami trwa dłużej.

Przebywanie w grupie jest bardzo ważne, ponieważ dzieci w ten sposób zdobywają różne umiejętności i wiedzę, aby w dorosłym życiu jak najlepiej funkcjonować w społeczności - odludkom jest niestety bardzo ciężko.

Podroż do serca ziemi

Iquitos to miasto założone przez nawracających miejscową ludność europejskich inkwizytorów, położone na zachodzie Peru w Amazonii.  Z populacją 360 tys. mieszkańców, jest to największe miasto na świecie, do którego nie można się dostać drogą lądową; w grę wchodzą tylko samolot albo 7 dniowa przeprawa po Amazonii. Pomimo to, Iquitos jest dość nowoczesną miejscowością z własną telewizją kablową, której właścicielem jest niedoszły prezydent Polski Stan Tymiński, ruchem ulicznym przypominającym np. Kraków (z tą jednak różnicą, że 90 procent pojazdów do jednoślady) i niestety zawsze obecnymi w miastach Południowej Ameryki slumsami.

Za złotą erę Iquitos uważa się wiek 19-ty, kiedy odkryto kauczuk, co miało ogromny wpływ na architekturę miasta - jego stara cześć bardzo przypomina Paryż. Na centralnym placu Iquitos znajduje się metalowy budynek zaprojektowany przez słynnego Eiffel’a przywieziony w elementach z Francji.

Prawdziwa jazda zaczyna się już, gdy się wysiada z samolotu po przylocie ze stolicy Peru - Limy. W Iquitos wilgotność jest tak duża, że zacząłem pocić się od razu. Tubylcy ze dziwieniem zastanawiali się, jak po dwóch minutach moja skóra może być tak mokra. W Iquitos powietrze wydaje się być bardzo ciężkie.

To wtedy zacząłem się zastanawiać, jak przeżyje 10 dni w takich warunkach? Z lotniska odebrała nas mototaksówka (dla niewtajemniczonych - simson przerobiony na trzykołowy pojazd transportowy). Na lotnisku byłem jedyną białą osobą, co naprawdę uświadomiło mi, że jestem z dala od turystyki i że będzie pewnie trochę niebezpiecznie. Ale co tam - adrenalina przede wszystkim!

Jak Paul Gauguin w swoich podróżach w poszukiwaniu ludożerców - też się zawiodłem -  XXI wiek jest wszędzie obecny,  nawet w tak odległych częściach świata; na każdym rogu jest kawiarenka internetowa i inne „zdobycze cywilizacji”. Prawdziwa podróż i uczucie Amazonii zaczyna się jednak po opuszczeniu Iquitos.

Planując eskapadę w głąb dżungli można wynająć przewodnika na minimum 5-dniową wycieczkę za ok. 200 dolarów. Jednak pięciodniowa gonitwa za anakondą w amerykańskim stylu bez żadnej gwarancji, że się ją zobaczy, mnie nie interesowała. W ciągu 6-miesięcznej podroży po Ameryce południowej starałem się powtórzyć to, co zrobił kapitan Che (znany powszechnie jako Che Guevara) - czyli podróżować zawsze ze zwyczajnymi ludźmi - i tym razem też tak było.

Każdy, kto widział film „Dzienniki motocyklowe” wie o jakim komforcie mowa. Reasumując plan był taki: jednodniowy rejs po Amazonii do miejscowości Requena, a potem jeszcze w głąb dżungli.

Będąc w Requena zrozumiałem, jak daleko jestem od cywilizacji. Tutaj uświadomiłem sobie w jakich warunkach żyją ludzie, a także zdałem sobie sprawę z bliskości i wielkości otaczającej Amazonii i doświadczyłem nieokreślonego uczucia bliskości natury, która mnie otaczała.

Wchodząc do miejscowego baru widziałem zdziwienie na twarzach ludzi i zacząłem zadawać sobie pytanie "co ja tu robię i gdzie jestem?"? Tym bardziej po spróbowaniu miejscowego specjału i afrodyzjaku - rosołu z żółwia (z jego częściami, wliczając chitynowy pancerz) - nie polecam!

Następnego dnia poznałem człowieka, który mieszka w drewnianym domu, śpiąc w hamaku na zewnątrz. Pracuje on dla japońskiej korporacji, która zatrudnia miejscowych do zbierania śliwek. Jose zabija codziennie 4-5 śmiertelnie jadowitych węży, zbierając owe śliwki. Powiedział mi, że jest to nie lada sztuka, bo wężowi nie da się tak po prostu odciąć głowy, bo jeśli chybimy może odskoczyć i ukąsić. Sztuka polega więc na tym, żeby węża przypłaszczyć maczetą i zmiażdżyć - wtedy jest gotowy na grilla.

Jose zabrał mnie na przejażdżkę po jeziorze, na którym mieszkała rodzina na pływającej tratwie. Ta siedmioosobowa rodzina żyła w pływającym domu. Jose wytłumaczył mi, że "robią dzieci", bo nie maja telewizji, ani radia i dzieci to ich jedyne zajęcie i rozrywka. W tym momencie miałem poczułem prawdziwe ludzkie korzenie i zachowania, których nie można określić w kilku słowach, jeżeli w ogóle da się je określić słowami.

Przetrwać kolejny dzień, albo być zjedzonym - to zasady, którymi kieruje się prawie pół świata - bez socjalnej dekadencji i systemu „pierwszego świata”. Dystans jaki dzieli nas od niego jest ogromny, niemal kosmiczny i nie wygląda na to, żeby się to szybko zmieniło. Pomyślcie o tym następnym razem biorąc z półki jogurt z marakui - że ktoś ryzykuje życie dla tego kawałka plastiku wypełnionego pysznym płynem.

Bez zbędnej filozofii, chciałbym polecić wszystkim ekstremalne wyprawy do niecywilizowanych zakątków naszej planety. Pozwalają one zarazem zrozumieć lepiej nas samych jak i otaczający nas świat, dostarczając przy tym tego melancholijnego wspomnienia, kiedy bierzemy do ręki „jogurt egzotyczny”.

Chau Amigos

Kuba

Fajnie jest mieć rodzeństwo, bo przecież brat, czy siostra to świetny przyjaciel, ale bardzo często także kandydat na najbliższego wroga i rywala. Rywalizacji i konfliktów z tym związanych nie da się uniknąć, bo to jeden z elementów życia większej rodziny.

Dzieci bardzo często walczą o względy i miłość rodziców, co jest przyczyną kłótni między nimi, bo są zwyczajnie zazdrosne nawet o najmniejszy gest z naszej strony. Rodzice nie mogą dawać powodów do tego, aby któreś z dzieci czuło się gorsze, mniej kochane, a przede wszystkim nie powinni porównywać pociech mówiąc, że jedno jest w czymś lepsze, a drugie gorsze.

Często nie zdajemy sobie sprawy z tego, że sami przyczyniamy się do rywalizacji mówiąc np., „kto pierwszy zje”, „kto pierwszy się ubierze” - wówczas dziecko „przegrane”, czuje się gorsze.

Musimy pamiętać, aby nie traktować dzieci jednakowo, bo każde z nich ma inne potrzeby, problemy, zainteresowania. Jedno potrzebuje chwili dla siebie, a drugie więcej naszej uwagi. Jedno lubi malować, drugie uwielbia zajęcia sportowe.

Od nas w dużej mierze zależy, z jakim nasileniem rywalizacja między dziećmi będzie się rozwijać, bo jeżeli nie będą skazane na ciągłe przebywanie ze sobą i mogą swobodnie rozwijać swoje zainteresowania i oczywiście mogą liczyć na nasze zrozumienie, to rywalizacja będzie mniejsza i mniej kłótni z tym związanych.

Rywalizacja i konflikty oraz postępowanie rodziców są takie same zarówno, gdy ma się bliźniaki, jaki i dzieci w różnym wieku.
Dzieci są w stanie rywalizować ze sobą o drobiazgi, ale i o poważne rzeczy, bo tak już nas natura stworzyła.

Pięciolatki – w tym okresie następuje „skok rozwojowy”, tzn. intensywny rozwój psychofizyczny i emocjonalny dziecka. Bardzo dużo rodziców uważa ten etap za najgorszy.

Tylko, co powiedzieć, kiedy ma się pięcioletnie bliźniaczki i „skok rozwojowy” razy dwa. Właśnie przerabiamy ten burzliwy okres ze swoimi bliźniaczkami i muszę przyznać, że jest to chyba najgorszy moment, jak do tej pory.

Dziewczynki zasypują pytaniami z kategorii „dlaczego…”, na każdy zakaz buntują się strasznie mając swoje zdanie i to nie krótkie, do tego wszystkiego dochodzą spory między nimi, które często kończą się bitwą.

Zdaję sobie sprawę, że każdego zachowania nie można tłumaczyć „skokiem rozwojowym”, bo pięciolatek, to młody człowiek, który bardzo dużo już rozumie i zna wiele zasad obowiązujących w środowisku społecznym. To czy ich przestrzega zależy w dużej mierze od nas - rodziców i od naszej konsekwencji w ich przestrzeganiu.

Przyznać muszę, że mając bliźniaczki nie raz bardzo trudno jest trzymać się rygorystycznie wszystkich zasad, a przede wszystkim bardzo często brak cierpliwości w tłumaczeniu po kilka razy jednej i tej samej rzeczy i to bez skutku. Niestety bliźniaki trzymają sztamę (i to mocną), jeżeli chodzi o zachowanie i zawsze stają w swojej obronie.

Rodzicom pozostaje jednak uzbrojenie się w cierpliwość, aby przetrwać ten burzliwy okres, bo przecież pomimo tych wszystkich problemów wychowawczych nasze pociechy przynoszą nam wiele radości. Za jakiś czas na pewno będziemy ten okres wspominać z uśmiechem na ustach.

Mając małe dziecko zazwyczaj jedno z rodziców pracuje, a drugie zajmuje się dzieckiem w domu. Każdy dzień jest do siebie podobny, rodzic pracujący wraca do domu po pracy i marzy o odpoczynku, rodzic „domowy” również jest zmęczony obowiązkami domowymi i całodniową opieką nad dzieckiem i marzy o chwili wytchnienia. Natomiast dziecko ma w końcu oboje rodziców dla siebie i chciałoby spędzić czas z nimi oczywiście na zabawie.

W jaki sposób pogodzić odpoczynek z zabawą z naszą pociechą?

Dobrze jest przed powrotem z pracy do domu złapać chwilę oddechu - lepiej wrócić parę minut później, ale zrelaksowanym. Rodzic, który jest z dzieckiem w domu również powinien chociaż na chwilę od czasu do czasu wyrwać się z domu. Chwila spędzona na samotnym spacerze wiele może zdziałać. Po powrocie do domu zmieni się nasze nastawienie i będziemy gotowi na rodzinne zabawy, które możemy dostosować do swojego zmęczenia.

Jest wiele zabaw, które nie wymagają od nas zbytniego wysiłku, a dzieci będą zadowolone ze spędzania czasu z rodzicami. Dzieci uwielbiają budowanie z klocków przeróżnych konstrukcji, gry planszowe, teatrzyk cieni, zabawę w zagadki, rysowanie, opowiadania, zabawę w zamianę ról, oglądanie zdjęć, wspólny spacer. Nawet wspólne przygotowywanie kolacji sprawia dzieciom wiele radości.

Są to tylko niektóre przykłady spędzania czasu z dziećmi, które nie wymagają od nas zbytniego zaangażowania np. ruchowego, a dzieciom przynoszą wiele radości, nie tylko z zabawy, ale również z powodu spędzania czasu z rodzicami, którego bardzo potrzebują. Także wielu rodzicom pomimo całodniowego zmęczenia sprawia to przyjemność, bo to nic innego jak powrót do czasów dzieciństwa. Jest to chyba pozytywne doświadczenie, móc oderwać się trochę od obowiązków dorosłego życia.

Przyszły dziennikarzu - jeśli zastanawiasz się, jak uzyskać zaświadczenie o odbyciu praktyk w brytyjskiej firmie, poznając przy tym specyfikę pracy w portalu internetowym, a jednocześnie nie chcesz odpowiadać za przynoszenie kawy do redakcji i wolisz swoje obowiązki wykonywać przy tejże kawie nie wychodząc z domu - złóż swoją aplikację na adres praktyki@polorama.com.

Jedyne czego wymagamy od naszych praktykantów, to odrobina zaangażowania, systematyczność i rzetelność. W zamian oferujemy praktyki w wygodnej dla studenta formie, które nie są czasochłonne (~2h dziennie) i pozwolą Ci zdobyć doświadczenie w codziennej pracy redaktora portalu internetowego. Dla najlepszych praktykantów przygotowaliśmy atrakcyjne nagrody, a po zakończeniu okresu przygotowawczego, istnieje możliwość podjęcia stałej współpracy.

Lista nagród:

• 1 miejsce - 3-dniowa wycieczka do Londynu (wrzesień 2012) i udział w posiedzeniu kolegium redakcyjnego na dorocznym spotkaniu Poloramy (lot i nocleg opłacony),
• 2 miejsce - aparat fotograficzny,
• 3 miejsce - plecak

Zapraszamy do współpracy,

Zespół Poloramy

praktyki@polorama.com

Egzamin teoretyczny na prawo jazdy kategorii B w Wielkiej Brytanii to dwa testy:

• Test wyboru - zestaw pytań z jedną lub wieloma prawidłowymi odpowiedziami. W skład pierwszej części egzaminu wchodzi również studium przypadku - opracowane na podstawie pytań testowych stanowi integralną część testu wyboru.
• Hazard perception - testy w postaci filmów pozwalających ocenić, czy potrafisz dostrzegać zagrożenia na drodze.

Pamiętaj, że musisz zaliczyć obie części egzaminu. Wyniki uzyskasz niemal od razu. Poda Ci je pracownik centrum egzaminacyjnego. W razie niepowodzenia w którejkolwiek części egzaminu należy powtórnie zdawać obie.

Dokumenty

Na początku egzaminu teoretycznego trzeba okazać obie części ważnego tymczasowego prawa jazdy (ang. provisional driving licence), czyli:

• kartę ze zdjęciem,
• counterpart - część prawa jazdy, gdzie wpisuje się dodatkowe uprawnienia, punkty karne, wyroki sądowe za prowadzenie pojazdów w stanie nietrzeźwym itp.

Uwaga! Jeśli nie będziesz miał przy sobie obu części tymczasowego prawa jazdy, nie będziesz mógł przystąpić do egzaminu i stracisz wniesione już opłaty.

Test wyboru

Test wyboru zawiera 50 pytań. Na rozwiązanie masz 57 minut. Musisz odpowiedzieć poprawnie na co najmniej 43 pytania. Odpowiedzi udziela się przy komputerze, dotykając ekranu palcem (nie używa się myszy komputerowej). Nie musisz odpowiadać na pytania po kolei - możesz zaznaczyć te pytania, do których chciałbyś powrócić później.

Jeśli będziesz chciał, możesz przed rozpoczęciem testu wybrać opcję sesji próbnej, aby przyzwyczaić się do sposobu zdawania. Po skończeniu tej sesji zaczyna się automatycznie właściwy egzamin.

Na ekranie pojawiają się pytania i odpowiedzi w języku angielskim. Jeśli egzamin został zarezerwowany w języku polskim, jego tłumaczenie można usłyszeć w słuchawkach. Tłumaczenie części wprowadzającej oraz pytań jest podawane automatycznie w chwili pojawienia się na ekranie ich angielskiej wersji. Aby usłyszeć tłumaczenie odpowiedzi, należy na ekranie dotknąć jej angielskiej wersji palcem. Tłumaczeń można słuchać dowolną liczbę razy. Trzeba po prostu za każdym razem dotknąć palcem tekstu na ekranie.

Obok każdej odpowiedzi znajduje się kwadrat - należy dotknąć kwadratów przy właściwych odpowiedziach. Jeśli pomylisz się, możesz jeszcze raz dotknąć kwadratu przy błędnej odpowiedzi i w ten sposób ją unieważnić, a następnie wybrać inną, właściwą odpowiedź.

Niektóre pytania wymagają kilku prawidłowych odpowiedzi. Ich liczba będzie podana na ekranie w lewym górnym rogu.

Studium przypadku polega na przedstawieniu bardzo konkretnej sytuacji, z którą możesz mieć do czynienia jako kierowca. Twoim zadaniem jest udzielenie odpowiedzi na pięć pytań odnoszących się do tej sytuacji.

Po skończonym teście wyboru możesz zdecydować się na trzyminutową przerwę. Po niej automatycznie rozpocznie się druga część egzaminu - hazard perception.

Hazard perception

Druga część egzaminu to test w postaci filmów, które pozwalają ocenić, czy potrafisz dostrzegać zagrożenia na drodze - hazard perception. Trwa ok. 20 minut. Musisz zdobyć co najmniej 44 punkty na 75 możliwych.

Zanim zacznie się test, zobaczysz krótki film wyjaśniający, jak przebiega ta część egzaminu. Test hazard perception zdaje się również przy komputerze, ale tym razem udzielając odpowiedzi, korzysta się z myszy. Na monitorze zostanie wyświetlonych 14 krótkich filmów z codziennymi sytuacjami na drodze. W 13 filmach będzie to jedna sytuacja, a w 1 - dwie sytuacje.

Aby uzyskać odpowiedni wynik w tej części testu, trzeba w odpowiednim momencie zidentyfikować zagrożenie. Maksymalna liczba punktów, jaką można otrzymać za każde wskazane zagrożenie, wynosi 5. Jeśli będziesz się spóźniać z reakcją podczas rozwijającej się niebezpiecznej sytuacji, w miarę upływu czasu będziesz otrzymywać coraz mniejszą liczbę punktów.

Pamiętaj, że musisz być maksymalnie skoncentrowany podczas trwania całego filmu, ponieważ nie zostanie on powtórzony. Jest tylko jedna szansa, by zareagować na dane zagrożenie. Uwaga! Jeśli będziesz reagował nieodpowiednio, klikając myszą w sposób ciągły lub przypadkowy, nie dostaniesz żadnych punktów.

Uwaga! Pamiętaj, że pokój egzaminacyjny możesz opuścić dopiero po skończeniu całego egzaminu. Jeśli wyjdziesz wcześniej, nie będziesz już mógł wrócić.

Dodatkowe informacje

Materiał powstał przy współpracy z ekspertami z firmy Emano. Interesuje Cię tematyka motoryzacyjna? Chcesz zrobić prawo jazdy w UK i chciałbyś wiedzieć, czy funkcjonuje tutaj szkoła nauki jazdy oraz jak w ogóle prowadzona jest w Anglii nauka jazdy? Szukasz polskich instruktorów oraz materiałów szkoleniowych (testy na prawo jazdy, kodeks drogowy itd.)? Potrzebujesz informacji lub porady? Zapraszamy na emano.co.uk!

Bliźniaki zawsze wzbudzają emocje, choć pod wieloma względami są do siebie podobne, to nie możemy zapominać, że to są dwie różne osoby. Łączy je silna więź psychiczna, ale każde z nich walczy o swoją pozycję i nie chce być traktowane jak kopia brata, czy siostry.

My, rodzice naszych kochanych dwojaczków, od samego początku musimy pamiętać o tym, aby traktować każdą z pociech indywidualnie. Traktowanie maluchów jako jedność może powodować w przyszłości problemy natury psychicznej, bywa, że jako dorosłe osoby nie potrafią żyć bez siebie.

Od wieku niemowlęcego ubierajmy bliźniaki inaczej, to później wpłynie pozytywnie na potrzeby estetyczne dzieci (nie będą musiały mieć takiego samego ubranka jak brat, czy siostra). Starajmy się szanować upodobania i różnice dwojaczków (pielęgnujmy je), bo np. jednemu odpowiada soczek malinowy, a drugi woli jabłkowy. Nie muszą o tych samych porach jeść i spać, chociaż jeżeli o te sprawy chodzi, to nam rodzicom byłoby o wiele wygodniej, gdyby odbywało się to jednocześnie.

Starajmy zwracać się do dzieci po imieniu, zamiast: bliźniaczki, dziewczynki, chłopcy itp., a także z każdym osobno rozmawiać i bawić się w coś innego. Dobrze, aby mogły od samego początku spać w swoich łóżeczkach, mieć swoje zabawki, książki. Zadbajmy o to, aby miały kontakt z innymi dziećmi, a nie bawiły się tylko ze sobą.

Wychowanie bliźniaków to trudne zadanie dla rodziców, ponieważ wymaga od nich większej uwagi, obserwacji i wsłuchiwania się w potrzeby maluchów. Pamiętajmy, że bliźniaki łączy szczególna więź, mają ze sobą doskonały kontakt, potrafią porozumieć się ze sobą za pomocą tzw. „swojego języka”. Tą więź należy pielęgnować, jednocześnie dbając o indywidualność naszych pociech. Starajmy się nie myśleć o dwojaczkach jak o komplecie „dwa w jednym”. 

Indywidualność i uniezależnienie się od siebie związane jest z umiejętnym i mądrym podejściem rodziców. Pamiętajmy - tożsamość zaczyna kształtować się w pierwszym roku życia dziecka.

Indywidualność – to słowo pojawia się dość często, ale jest ono niezwykle ważne w wychowywaniu bliźniaków.

Wielu z nas szuka miejsca, gdzie można uciec od ciągłego pośpiechu, obowiązków i zgiełku wielkich miast. Nawet weekendowy wyjazd jest szansą na „naładowanie akumulatorów” i zobaczenie najpiękniejszych zakątków na Wyspach. Na taki weekendowy wypad polecamy Devon, a szczególnie jego północną cześć - Exmoor and North Coast.

Trudno o bardziej dramatyczny krajobraz i widoki niż te, które można tutaj podziwiać. Stromo opadające do morza zbocza bezkresnych łąk i wrzosowisk, szerokie plaże i turkusowe fale Atlantyku tworzą niezapomniany krajobraz. Szczególnie latem niezliczona ilość szlaków turystycznych zachęca do spacerów i podziwiania uroków Devonu.

Dla zwolenników aktywnego wypoczynku Devon tez ma mnóstwo do zaoferowania. Wysokie fale docierające z Atlantyku spiętrzają się na płaskich brzegach i zapewniają świetne warunki do surfingu i body surfingu. Plaża w Woolacombe szczyci się tytułem jednej z dziesięciu najlepszych plaż do surfingu na świecie. Przy samej plaży można wypożyczyć sprzęt i korzystać z lekcji surfingu.

Bezpieczeństwa surferów strzegą ratownicy. Plaża jest tak głęboka i rozległa (szczególnie w czasie odpływu), że korzystają oni zawsze z wypełnionych sprzętem ratowniczym terenowych pickupów. Przy korzystnych wiatrach nad otaczającymi wzgórzami unosi się do trzydziestu paralotni, a w odległych zakątkach plaży widać sunących na swoich wózkach kite-surferow. Plaża jest jednak tak ogromna, ze przestrzeni jest dla wszystkich.

Dla miłośników jazdy konnej okoliczne stadniny zapewniają okazje do korzystania z lekcji jazdy konnej. Dla bardziej zaawansowanych jeźdźców niezapomnianym przeżyciem będzie galop po zielonych wzgórzach z przepięknym widokiem na bezkresny Atlantyk.

Piękne miasteczka takie jak Ilfracombe oferują duża ilość miejsc noclegowych. Do wyboru mamy pokoje gościnne, B&B, hotele i mnóstwo pól namiotowych o dobrym standardzie. Mieszkańcy Dewonu szczycący się swoja tradycja są bezpośrednimi potomkami Celtów. Są mili dla przybyszów, jednak bardzo cenią spokój. Devon to znakomite miejsce na weekendowy wypad.

Bardzo często myślimy o tym, kiedy nasze dziecko nareszcie będzie samodzielne, np. kiedy samo zacznie jeść? Właśnie wtedy popełniamy podstawowe błędy - albo zbyt wcześnie namawiamy malucha do tego, albo przegapiamy ten moment.

Nie należy dziecka do niczego namawiać, można jedynie zachęcać. Już ośmiomiesięcznemu maluchowi można dać do rączki kukurydziane chrupki.

Chęć do samodzielnych posiłków dzieci sygnalizują chwytając za łyżkę lub widelec, pozwólmy im na to. Musimy na jakiś czas „zacisnąć zęby” i nie myśleć o bałaganie z tym związanym (coś za coś), albo, że zrobimy to szybciej.

Jedenasto-dwunastomiesięczny maluch poradzi sobie samodzielnie z zupą (najlepiej krem), lub gotowanymi warzywami, pokrojonymi na drobne kawałeczki, a z miesiąca na miesiąc większe porcje nie będą problemem. Mniej kłopotów będziemy miały, jeżeli dziecku przyrządzimy potrawy, które mu smakują - nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, jakimi smakoszami są dzieci.

Bardzo ważne jest to, aby pamiętać, żeby za długo nie podawać zbyt rozdrobnionych posiłków, maluchy muszą uczyć się gryzienia, co stanowi doskonałą gimnastykę aparatu mowy.

Rodzice muszą zdawać sobie sprawę z tego, że jeżeli za wcześnie będą nakłaniać pociechę do samodzielnego jedzenia lub przegapią ten właściwy moment, wiązać się to może z karmieniem dziecka nawet do czwartego roku życia przez mamę.

Zachęcanie, oczywiście w umiejętny sposób, to najlepsza droga do samodzielnego jedzenia. Odpowiednio do wieku podajmy do rączki np. chrupki, biszkopty, naleśnika, kotlecika; w tym przypadku najlepiej sprawdza się powiedzenie, że „palce starsze od widelca”.

Dzieci, które same dość szybko zaczynają jeść w przyszłości rzadko są niejadkami.