Dziecko i telewizor

Szklany ekran przyciąga jak magnes, stąd pytanie: pozwalać dziecku oglądać telewizję, czy nie? Generalna zasada brzmi: im mniej tym lepiej, pożyteczniejsza na pewno jest zabawa, spacer, czytanie książek lub rozmowa z naszą pociechą.

Dzieci do drugiego, a nawet trzeciego roku życia, nie powinny oglądać telewizji w ogóle. Błędne jest przekonanie niektórych rodziców, że telewizja kształtuje, np. zainteresowania dziecka. Nieodpowiednie jest również sadzanie rocznego maleństwa przed telewizorem, ponieważ nie rozumie ono tego, co się dzieje na ekranie. Odbiera tylko dźwięki, tj. krzyki, gwizdy, gniewne głosy, co wpływa nerwicogennie na nasze maluchy.

Dzieci starsze, cztero-pięcioletnie, powinny spędzać przed telewizorem nie więcej niż ok. 30 min. dziennie (wiem, że niektórym wydaje się to śmieszne), max granica to dwie godz.

Musimy starannie dobierać programy, które dziecko ogląda. Nie sugerować się tym, że jeżeli ogląda bajkę to wszystko jest ok. Zwróćmy uwagę na to o czym jest bajka, czy nie ma w niej przemocy, agresji. Dzisiaj takich bajek nie brakuje.

Niedopuszczalnie jest oglądanie przez nasze maluchy programów i filmów dla dorosłych, zwłaszcza tych pełnych przemocy. Nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, jakie spustoszenie w psychice dziecka wywołuje telewizja, a zwłaszcza programy niedostosowane do wieku naszego skarbu.

Marzenia i fantazje w rozwoju dziecka odgrywają istotną rolę, co ma swoje pozytywne odbicie w życiu dorosłym, bo przecież to nic innego jak ćwiczenie umysłu. Telewizja usypia wyobraźnię dziecka. Maluchy, które spędzają dużo czasu przed telewizorem, np. zamiast gier i zabaw na świeżym powietrzu, mają problemy z koncentracją, nie potrafią się dłużej skupić na jednym zadaniu, a nawet mogą gorzej radzić sobie w szkole.

Pamiętajmy, telewizja jest po to, aby z niej korzystać, tylko w rozsądny i umiarkowany sposób. Dotyczy to nie tylko naszych pociech, ale również nas rodziców!