Dwuletni buntownik

Rozwój dziecka można podzielić na różne etapy, jednym z nich jest okres buntu dwulatka, w którym wszystko jest na „nie”. Oczywiście maluch nie robi tego świadomie, ale w ten sposób poznaje różne zachowania.

Ten etap wiąże się głównie ze sprzeciwem dziecka na wiele czynności i my rodzice, aby normalnie funkcjonować, nie możemy się temu poddać, lecz w umiejętny sposób radzić sobie z problemem.

Dobry przykład ze strony rodziców w wielu czynnościach i nie nadużywanie słowa „nie”, to dobry kierunek postępowania z małym buntownikiem.

Dzieci w tym okresie np., nie chcą jeździć w foteliku samochodowym (dla dwulatka unieruchomienie na dłuższy czas to coś strasznego), jeżeli my będziemy zapinać pasy, tłumacząc przy tym, dlaczego to robimy oraz opowiemy, np., co możemy zobaczyć jadąc autem, maluch na pewno (może nie tak od razu) przekona się do jazdy w foteliku.

Podobne postępowanie będzie skuteczne, gdy maluch nie chce wyjść z domu, bo akurat świetnie się bawi. Około 20 min. przed wyjściem zasygnalizuj dziecku, że musimy wyjść i w tym czasie przygotuj wszystko do wyjścia jeszcze raz przypominając o wyjściu. Opowiedzmy dziecku gdzie idziemy, gdzie będziemy przechodzić i że możemy spotkać kogoś znajomego.

Kolejna przeprawa to ubieranie, dzieci nie mają ochoty na ubieranie i często nie mogą zrozumieć, dlaczego, gdy jest zimno nie może założyć np., krótkich spodenek, należy dziecku spokojnie wytłumaczyć, z jakiego powodu raz ubieramy cienkie ciuchy, a innym razem cieplejsze. Starajmy się dziecku kupując ubranka, brać pod uwagę upodobania dziecka, a nie nasze, bo na pewno chętniej założy bluzkę lub spodnie w ulubionym kolorze.

Gdy dziecko buntuje się w trakcie posiłków nie zmuszajmy go do jedzenia, jeżeli będzie głodnie na pewno nam o tym powie. Unormowanie pory posiłków i nie podjadanie słodyczy, w zbyt dużych ilościach, między nimi powinny zmniejszyć problem.

Trzymając się pewnych zasad łatwiej przetrwamy ten okres. Starajmy się nie używać zbyt często słowa „nie”, pytania, na które możemy usłyszeć nie, zamieńmy w taki sposób, aby brzmiały, np., jak propozycja i pozwólmy czasami decydować maluchowi pytając czy woli sok czy wodę lub taka bluzka czy taka. A przede wszystkim starajmy się nie złościć, bo ten etap minie, jak każdy, który musimy przejść razem z naszym dzieckiem.